Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

ΤΑΙΣ ΜΥΡΟΦΟΡΑΙΣ ΓΥΝΑΙΞΙ

ΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΗΤΑΝ ΑΙ ΜΥΡΟΦΟΡΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ;


(ΑΓΙΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΤΗΣ)







Πρώτη δημοσίευσις 4/05/2014 





«...Πρῶτον λοιπόν ζήτημα ἔχομεν πόσες ἦταν οἱ Μυροφόρες γυναῖκες οἱ ὁποῖες ἐπῆγαν εἰς τόν Τάφον τοῦ Χριστοῦ μέ τά μύρα; Καί λέγομεν εἰς αὐτό ὅτι πολλές καί διάφοροι εἶναι αἱ Μυροφόρες πλήν οἱ κυριώτερες  Μυροφόρες γυναῖκες ἦταν ἑπτά. Αὐτές δέ ἦταν οἱ ἑξῆς:


Πρώτη εἶναι Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἀπό τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔβγαλε ἑπτά δαιμόνια καί διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν ἀκολουθοῦσε καί ἀγαποῦσε τόν Χριστόν. Μαγδαληνή δέ ὀνομάζετο ἡ Μαρία διότι ἐκατάγετο ἀπό τά Μάγδαλα. Μετά δέ τήν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ ἐπῆγεν εἰς τήν Ρώμην, πρός τόν Αὐτοκράτορα Τιβέριον, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό τόν ἕνα ὀφθαλμόν καί τόν ἐθεράπευσε. Διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ὁ Τιβέριος ἔφερε εἰς τήν Ρώμη τούς Ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων καί τόν Πόντιον Πιλᾶτον καί ἀφοῦ τούς ἐδίκασε, τούς κατεδίκασε εἰς θάνατον, ἐπειδή ἐσταύρωσαν ἕναν ἀθῶον, τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Τέλος ἡ Μαρία ἀπέθανεν εἰς τήν Ἔφεσον ὅπου καί τήν ἔθαψεν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀργότερον ὁ Βασιλεύς Λέων ὁ Σοφός ἔφερε τό ἅγιον λείψανόν της εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν.

Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σαλώμη, περί τῆς ὁποίας λέγουσι κάποιοι ὅτι ἦτο ἡ νόμιμη γυναῖκα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος. Ἄλλοι δέ λέγουν ὅτι ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, τό ὁποῖον εἶναι ἀληθέστερον, διότι ὁ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ εἶχε ἑπτά παιδιά. Τέσσερα ἀγόρια, τόν Ἰάκωβον (ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο μικρός) τόν Ἰωσῆν, τόν Σίμωνα καί τόν Ἰούδα, ὄχι τόν προδότην, ἀλλά τόν λεγόμενον Ἀδελφόθεον. Εἶχε δέ καί τρεῖς θυγατέρες, τήν Ἐσθήρ, τήν Θάμαρ καί τήν Σαλώμην τήν γυναῖκα τοῦ μικροῦ Ζεβεδαίου. Ὤστε ὅταν ἀκούεις αὐτό πού λέγεται στό Εὐαγγέλιο «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ  μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ» (Μάρκ. ιε΄, 40) τήν Παναγία Θεοτόκον νόμιζε ὅτι λέγει, διότι ὡς μήτηρ τῶν τέκνων τοῦ Ἰωσήφ ἐφαίνετο ἡ Παναγία. Ἐκ τούτου δέ προκύπτει ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καί ὁ Χριστός ἦταν ἀνεψιός καί θεῖος. Ὁ μέν Χριστός θεῖος, ὁ δέ Ἰωάννης ἀνεψιός.

Τρίτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ ὁποῖα ἦταν γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ δέ Χουζᾶς αὐτός ἦτο ἐπίτροπος καί οἰκονόμος εἰς τόν οἶκον τοῦ βασιλέως Ἠρώδου.

Τέταρτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή του Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί προτύτερα εἰς τόν οἶκον της ἤλειψε τό Χριστόν μέ τό Μύρον, ὅταν ἀνέστησε τόν ἀδελφόν της τόν Λάζαρον, καθώς τό ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ἡ οὖν Μαρία λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς» ( Ἰω. ιβ΄, 3).

Πέμπτη Μυροφόρα εἶναι ἡ Μάρθα ἡ ἀδελφή τῆς Μαρίας καί τοῦ Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί πολλήν προθυμίαν ἔδειξε πρός τόν Χριστόν ἀπό τήν ἀρχήν, διότι αὐτή τόν ὑπηρέτει εἰς ὅλα τά σωματικά.

Ἕκτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ. Κλωπᾶν δέ κάποιοι τόν Κλεόπαν ὀνομάζουσιν. Αὐτή τήν Μαρία ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἀδελφήν τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει, λέγων εἰς τήν Σταύρωσιν αὐτό: «Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ» (Ἰω. ιθ΄, 25).  Πῶς δέ ἦταν ἀδελφή τῆς Παναγίας ἀκούσατε. Ὁ Ἰωακείμ ὁ πατήρ τῆς Παναγίας, εἶχεν ἀδελφό, ὅστις ἀπέθανε χωρίς νά ἀποκτήσει τέκνον, κατά δέ τόν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἐπῆρε τήν νύμφην του διά γυναῖκα καί ἔκαμε ἀπό ἐκείνην αὐτήν τήν Μαρίαν. Ἀπό δέ τήν  Ἄννα ἔκαμε τήν Παναγίαν Θεοτόκον. Ὥστε λοιπόν ἀδελφή τῆς Παναγίας μας ἦταν ἀπό τόν πατέρα μόνον.

Ἑβδόμη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σωσσάνα.
Ἦσαν δέ καί ἄλλες πολλές ὡς τό λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς  «αἵτινες ἦσαν διακονοῦσαι αὐτῶ» (Λουκ. η΄, 3 και Ματθ. κζ΄, 55) δηλαδή τόν Χριστόν, ἀλλά οἱ Εὐαγγελιστές δέν ἔγραψαν τά ὀνόματα ὅλων διότι δέν ὑπῆρχε λόγος.

Ἐδιαλύσαμεν μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό πρῶτον ζήτημα. Ἄς ἔλθωμεν τώρα καί είς τό δεύτερον»...





(Δαμασκηνοῦ Στουδίτου - Μητροπολίτου Ἄρτης)

(Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ ΙΔ΄, σελ. 38.
Ὅρα καί «Θησαυρός Δαμασκηνοῦ» 




ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ






Μυροφόρες εἶναι οἱ γυναῖκες πού ἀκολουθοῦσαν τόν Κύριο μαζί μέ τήν Μητέρα Του, ἔμειναν μαζί της κατά τήν ὥρα τοῦ σωτηριώδους Πάθους καί φρόντισαν νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα τοῦ Κυρίου.
Ὅταν δηλαδή ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος ζήτησαν κι’ ἔλαβαν ἀπό τό Πιλάτο τό Δεσποτικό Σῶμα, τό κατέβασαν ἀπό τόν Σταυρό, τό περιέβαλαν σέ σινδόνια μαζί μέ ἐκλεκτά ἀρώματα, τό τοποθέτησαν σέ λαξευτό μνημεῖο κι’ ἔβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στή θύρα τοῦ μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας -κατά τόν Εὐαγγελιστή Μάρκο- ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ ἄλλη Μαρία πού καθόταν ἀπέναντι τοῦ Τάφου. Ἄλλη Μαρία ἐννοοῦσε ὁπωσδήποτε τήν Θεομήτορα. Δέν παρευρισκόταν ὅμως μόνον αὐτές, ἀλλά καί πολλές ἄλλες γυναῖκες ὅπως ἀναφέρουν οι Εὐαγγελιστές Λουκας καί Ματθαῖος. (Λουκ. η΄, 3 - Ματθ. κζ΄, 55)

Ἐπειδή λοιπόν αὐτές οἱ γυναῖκες ἐκήρυξαν μετά σθένους τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστού καί συνέβαλον κατά πολύ εἰς τήν ἀψευδῆ διακήρυξη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Μυστηρίου τή Πίστεώς μας, ἐτάχθη παρά τῶν Ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων, ὅπως μετά τήν Κυριακή του Θωμά, νά ἑορτάζουμε τῶν Ἁγίων αὐτῶν γυναικῶν τήν μνήμη, διότι ΠΡΩΤΕΣ αὐτές εἶδον τόν Χριστόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί πρός πάντας ἐκήρυξαν τό σωτήριο κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλά καί τήν κατά Χριστόν πολιτείαν μετῆλθον ἀρίστως.





 



Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.
Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, τότε τόν Ἅδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος, ὅτε δέ καί τούς τεθνεώτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον. Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεός ἡμῶν δόξα σοι.

Δόξα.
Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπό τοῦ ξύλου καθελών, τό ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρά εἰλήσας καί ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο, ἀλλά τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος.

Καί νῦν.
Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρά τό μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα. Τά μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστός δέ διαφθορᾶς ἐδείχθης ἀλλότριος, ἀλλά κραυγάσατε. Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. 
Ἦχος ὁ αὐτός. Αὐτόμελον.
Τό Χαῖρε ταῖς Μυροφόροις φθεγξάμενος, τόν θρῆνον τῆς Προμήτορος Εὔας κατέπαυσας τῇ Ἀναστάσει σου Χριστέ ὁ Θεός, τοῖς Ἀποστόλοις δέ τοῖς σοῖς, κηρύττειν ἐπέταξας. Ὁ Σωτήρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις Μυροφόρων θεῖος χορός, Ἰωσήφ εὐσχήμων, καί Νικόδημος ὁ σεπτός, οἱ μύροις τό σῶμα ἀλείψαντες Κυρίου, καί τούτου τήν ἁγίαν, ἰδόντες ἔγερσιν.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ομολογία Πίστεως

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ
(Ιωάν. κ΄ 19-31)  (Πραξ. ιβ’ 1-11)

Ομολογία Πίστεως

“ο Κύριός μου και ο Θεός μου”
Χριστός Ανέστη.   
Κλεισμένοι στο υπερώο των Ιεροσολύμων ήταν οι δέκα μαθητές (απουσίαζε ο Θωμάς).  Και αυτό γιατί τους διακατείχε μεγάλος φόβος μετά από τα όσα έζησαν κατά τη διάρκεια του Πάθους του Διδασκάλου τους. Κυρίως μετά το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως ο κίνδυνος καταδίωξής τους ήταν ιδιαίτερα έντονος. Έτσι εξηγείται γιατί το βράδυ της Αναστάσεως ήταν τρομοκρατημένοι και βρίσκονταν σε αμηχανία για το τί έπρεπε να πράξουν.  Ξαφνικά όμως και χωρίς να ανοίξει η πόρτα του υπερώου εμφανίσθηκε ο Αναστάς Κύριος και είπε: “Ειρήνη υμίν”. Βέβαια δεν εμφανίσθηκε με το φθαρτό ανθρώπινο σώμα, αλλά με το νέο, το αφθαρτοποιημένο.  Η εμφάνιση αυτή συνδέεται πιο πολύ με την ανάγκη να τους ενημερώσει και να τους διαβεβαιώσει ότι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, στο οποίο είχαν κληθεί να γίνουν συνεργοί, θα συνεχιζόταν. Για να τους στηρίξει στην πίστη και να μην τους αφήσει περιθώρια αμφιβολιών, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά Του για να δουν τα σημάδια των πληγών Του που άφησε στο σώμα Του η Σταύρωση.
Παρών και ο Θωμάς
“Μεθ’ ημέρας οκτώ” στον ίδιο χώρο του υπερώου ο Αναστάς Κύριος πραγματοποιεί νέα εμφάνιση, παρόντος τώρα και του Θωμά.  Όταν είχε έλθει του διηγήθηκαν οι άλλοι μαθητές τα όσα συνέβησαν.  Εκείνος από υπερβολικό ζήλο για να συναντήσει τον Κύριο τους είπε: “Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν Αυτού τον τύπον των ήλων,  και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείραν μου εις την πλευράν Αυτού, ου μή πιστεύσω”. Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι ο μαθητής του Κυρίου δεν έσπευσε να ψηλαφίσει τις πληγές του Διδασκάλου του διότι η “απιστία” του, αν μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι, ήταν καλή σύμφωνα με τα όσα μας λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Ο εσωτερικός κόσμος του Θωμά δεν διέλαθε της προσοχής του Παντογνώστη Κυρίου.  Φαινόταν καθαρά η καλή προαίρεσή του και ο μεγάλος σεβασμός που έτρεφε απέναντι στον Διδάσκαλό του.  Έτσι ο Χριστός αφού του απηύθυνε τον ίδιο χαιρετισμό, είπε αμέσως στον Θωμά: “Φέρε τον δάκτυλό σου εδώ και βάλε το χέρι σου στην πλευράν μου και μήν μένεις άπιστος αλλά γίνε πιστός”.
Ο Κύριος του μίλησε τόσο απλά και ήρεμα που ο Θωμάς συγκλονίστηκε από τα βάθη της ψυχής του.  Δονήθηκαν τόσο όμορφα οι χορδές της καρδιάς του που στην πιο αυθεντική έκφραση μουσικής μελωδίας, απέδωσαν τη σωτήρια ομολογία: “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”. 
Η ομολογία αυτή του Θωμά που είναι ομολογία πίστεως στην Θεότητα του Κυρίου μας, μπορεί να αποδίδεται και από τις χορδές της δικής μας καρδιάς και να εκφράζεται σαν πράξη καθημερινής ζωής.  Αυτό σημαίνει ότι η ομολογία του Θωμά μπορεί να αντανακλάται στην καθημερινή μας ζωή ως μια γεννήτρια πίστεως που να μας υποκινεί να επαναλαμβάνουμε κι εμείς με τον δικό μας τρόπο: “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”.
Αγαπητοί αδελφοί, η  ομολογία αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο φραστικά αλλά θα πρέπει να λειτουργεί σαν  οδοδείκτης στην πορεία του κάθε ορθόδοξου Χριστιανού που ακολουθεί για να ενωθεί με το Θεό.  Η αναγνώριση της θεότητας του Αναστημένου Κυρίου πραγματοποιείται ιδιαίτερα μετά από την άξια συμμετοχή μας στο Ευχαριστιακό Δείπνο. το οποίο μας προσφέρει σε κάθε Θεία Λειτουργία ως ευκαιρία για να συνδεθεί το θνητό με το αθάνατο, το φθαρτό με το άφθαρτο. Γι αυτό και μετά τη μετάληψη της Θείας Κοινωνίας διακηρύσσουμε ότι “είδομεν το Φως το αληθινόν” που μπορεί να παραλληλισθεί με το “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος
PrintFriendly and PDFhttp://churchofcyprus.org.cy

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ επί τώ Αγίω Πάσχα



ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ          ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
                        ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
επί τώ Αγίω Πάσχα
  ΙA Κ Ω Β ΟΣ
έλέω καί χάρτη Θεού
                        Επίσκοπος καί Μητροπολίτης τής Αγιωτάτης Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Έρεσσού καί Πλωμαρίου


τόν Ιερόν Κλήρον,
τίς Μοναστικές Αδελφότητες
καί τόν εύλογημένον λαόν τής Επαρχίας μας
Ή Πανσθενουργός Χάρις τού Αγίου Τριαδικού Θεού μας Οδήγησε ξανά τά βήματά μας στη μεγάλη Δεσττοτική εορτή τής Αναστάσεως τού Κυρίου μας. Ή Εκκλησία ώς φιλόστρογος μητέρα μας, πού ένδιαφέρεταιγιά τήν πνευματική προκοπή καί πρόοδο των τέκνων της, δηλαδή γιά όλους εμάς, προβάλλει καί πάλι τό κοσμοσωτήριο γεγονός τής " έκ νεκρών έγέρσεως " τού Σωτήρος μας καί μάς καλει να συμμετάσχουμε στην εορτή τού Πάσχα, πού είναι ή ” κλητή" καί ή "άγια ημέρα ", ή "βασιλίς καί κυρία ", ή " εορτών εορτή " και ή " πανήγυρις των πανηγύρεων " ( Ωδή Η').
Τη νίκη τού Χριστού επάνω στό βασίλειο καί τό κράτος τού θανάτου εορτάζουμε μέ τό γεγονός τής Λαμπροφόρου Αναστάσεως Του. Ό διάβολος πού εκπροσωπεί τόν κόσμο τής φθοράς, κατατροπώθηκε μέ τη Σταυρική θυσία τού Κυρίου μας, τήν κάθοδο Του στόν άδη καί τήν ένδοξη Ανάσταση Του. Κανένας άνθρωπος όσο σπουδαίος καί ισχυρός καί άν ήταν, δεν θά μπορούσε νά δώσει ποτέ καί καμμία λύση στό πρόβλημα τού θανάτου, παρά μόνον ό Θεός ! Συντρίβοντας ό Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός μας τόν αρχέκακο όφι- τον πρωταίτιο, έμπνευστή, δημιουργό τού κακού καί τής αμαρτίας καί υποκινητή των παθών - έλυσε το πρόβλημα τού θανάτου, δίνοντας στόν άνθρωπο τή δυνατότητα πλέον νά ζεί από τώρα αιωνίως. Νά προγεύεται στή δίνη τού " παρόντος κόσμου τού άπατεεύνος " τά αγαθά τής Βασιλείας του Θεού. Νά χαίρεται ουσιαστικά, νά ζεΐ ελεύθερος αληθινά, νά πορεύεται, νά δημιουργεί καί νά κινείται όχι με γνώμονα
πλέον τη φιλαυτία του αλλά μέ τό βλέμμα του στραμμένο συνεχώς και την πλήρη εμπιστοσύνη του σ' ένα πρόσωπο : Στην υπόσταση τού Αναστάντος Σωτήρος Χριστού, συνειδητοποιώντας ότι ή " άνάσταση ώς έσχατολογικό γεγονός πού φανερώνεται στήν ιστορία, εισάγει μιά νέα προοπτική πού ύπερβάλλει την ιστορία καί πού οδηγεί τόν άνθρωπο στήν άληθινή ζωή καί τήν πραγματική ελευθερία
Όπως ορθά έχει λεχθεί " ό άνθρωπος ύφίσταται τήν άνάσταση, όπως ύφίσταται καί τή γέννησή του. Όπως δηλαδή δεν εκλέγει κανείς τή γέννησή του άλλά μόνο τόν τρόπο ζωής μετά τή γέννηση του, έτσι δεν εκλέγει καί τήν άνάσταση του αλλα μόνο τόν τρόπο τής αναστημένης ζωής του. Καί ή εκλογή τού τροπου αυτού αποτελεί συνάρτηση τής τοποθετήσεώς του απέναντι στό Χριστό από τήν παρούσα ζωή ’.
Γι' αυτό ή Εκκλησία μας, θέλοντας νά φανερώσει ότι τό ιστορικό γεγονός τής Ανάστασης τού Κυρίου μας μόνο τότε προσεγγίζεται, βιώνεται, οίκοποιεΐται καί συνδέεται μέ τή σωτηρία μας, όταν ή όλη πορεία μας έχει άναστάσιμο τρόπο ζωής καί ήθος, όπως ακριβώς περιγράφεται άπό τόν ιερό ύμνογράφο στούς στίχους πού άκολουθούν : " Ας πλησιάσουμε, κρατούντες στά χέρια μας λαμπάδες ( ώς σύμβολα των αρετών μας ), τόν Χριστόν, ό Όποιος εξέρχεται άπό τόν τάφο ( ωραίος καί λαμπρός) ώς Νυμφίος, καί μαζί μέ τά τάγματα τών ουρανίων Αγγέλων, πού αγαπούν τις εορτές, άς εορτάσουμε τό Πάσχα τού Θεού, τό οποίο έφερε τη σωτηρία μας )
(Ώδή Ε').

Σύμφωνα μέ τή βιβλική καί πατερική μιας παράδοση ό δρόμος γιά τή θέωση καί τή σωτηρία μιας εμποδίζεται άπό τά πάθη, τά οποία είναι άφύσικες καταστάσεις καί δημιουργηθηκαν μετά τήν πτώση τών πρωτοπλάστων καί τήν αποξένωση τους από τό Θείο θέλημα. Όταν τά πάθη γίνουν τρόπος ζωής καί δεύτερη φύση, τότε σίγουρα ό άνθρωπος δεν μπορεί νά δει μέ τά μάτια τής ψυχής του τόν Αναστάντα Ιησού Χριστό, άλλά χρειάζεται νά άνανήψει, νά μισήσει τήν παλαιό του εαυτό, νά έγκαταλείψει τόν κόσμο τών παθών καί τής αμαρτίας, νά άποτινάξει τά έργα τού σκότους καί τής ανομίας, γιά νά μπορέσει νά γίνει αληθινά συμμέτοχος στήν εορτή τής Αναστάσεως. Βαδίζοντας τόν δύσβατο άλλά όχι ακατόρθωτο δρόμο τής τηρήσεως τών Θείων εντολών, δηλαδή τής μετάνοιας πού είναιπάντοτε συνδεόεμένη μέ τήν ιερά εξομολόγηση καί τή Θεία Κοινωνία, τόν Πασχάλιο Αμνό , θα εγκολπώνεται μέρα μέ τή μέρα όλο καί περισσότερο τις αρετές, μέ κορυφαίες τήν αγάπη στό Θεό καί τόν πλησίον, ποί) θά καταλήγουν στήν "ακρότητα τού ένθεου πάθους, πού είναι ή θέωση '' καί ό αγιασμός του, ώς δώρα Θεού .

Γιατί ό ενάρετος βίος του σέ τελευταία άνάλυοη όσο καί άν νομίζει και όσο και άν φαίνεται σάν προσωπικό του άθλημα , δεν είναι δικό του κατόρθωμα, άν καί προϋποθέτει την δική του συγκατάβαση , άλλά έργο Θεού. Κατά δέ τον άγ. Γρηγόριο τόν Παλαμά, κάθε αρετή "πηγάζει άϊδίως από το Θεό καί παρέχεται άπό Εκείνον κατά χάρη στίς ψυχές των ανθρώπων
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Αντικρίζοντας τή σημερινή κατάσταση δεν είναι καί τόσο δύσκολο νά διαπιστώσουμε ότι παράλληλα μέ τή συνεχιζόμενη οικονομική κρίση διερχόμαστε κυρίως ήμερες πνευματικής αποσύνθεσης. Ή άμετονοησία καί ή άνευθυνότητα βασιλεύουν. Ή παιδεία καί ή οικογένεια παραπαίουν. Ή διαφήμισή ιών σαρκικών αμαρτημάτων καί των παρά φύση καταστάσεων προκαλούν καί σκανδαλίζουν. Ή δέ προβολή ενός σύγχρονου Σοδομισμού - πού επιύητά τόσο πολύ νά επιβληθεί ώς κάτι τό φυσικό - επαληθεύει εκείνο τό οποίο αναφέρει ό Μ. Αντώνιος : " ότι θά βλέπουν αύτοί, πού είναι άφρονες, εκείνους πού σωφρονούν, καί θά τούς θεωρούν σάν παράφρονες, μη μπορώντας νά διακρίνουν ότι στην πραγματικότητα παράφρονες είναι οι ίδιοι Έναντι , λοιπόν , αύτών των θλιβερών δεδομένων , άς ευχηθούμε τό ανέσπερο Φως πού εξήλθε άπό τόν Ζωοδότη Τάφο τού Κυρίου μας νά φωτίζει τήν πορεία όλων μας , ώστε τό παραμορφωμένο απο την άμαρτια ήθος μας νά γίνεται ενάρετο, λαμπρό καί Αναστάσιμο.
Χρίστος Άνέστη !
Διάπυρος πρός τόν Άναστάντα Χριστόν  ευχέτης όλων σας
+ Ο Μυτιλήνης ΙΑΚΩΒΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ


ΠΑΣΧΑ 2017

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.


Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ ΛΕΣΒΟΥ.